روسازي مرکب

مقدمه

روسازي مرکب (Composite Pavement) به روسازي‌اي اطلاق مي‌شود که شامل دو نوع روسازي، يعني روسازي آسفالتي (Asphalt Concrete Pavement) به عنوان لايه انعطاف‌پذير و روسازي بتني (Portland Cement Concrete Pavement) به عنوان لايه صلب باشد. در برخي موارد از يک لايه مياني جدا کننده بين لايه‌هاي آسفالتي و بتني استفاده مي‌گردد. استفاده از مصالح بتني به عنوان لايه زيرين و در نقش لايه اساس، و مصالح آسفالتي به عنوان لايه رويه، ترکيب متداولي است که ويژگي‌هايي همچون مقاومت و سطح هموار را ارائه کرده و بهره‌برداري از يک روسازي ايده‌آل را ممکن مي‌سازد. استفاده از مصالح بتني در نقش لايه رويه و مصالح آسفالتي در نقش لايه اساس گزينه‌اي است که در صورت خرابي کامل لايه آسفالتي مقرون به صرفه خواهد بود. با توجه به هزينه اوليه بالاي اجراي اين نوع از روسازي‌ها، ساخت آنها به طور محدود صورت گرفته و بيشتر براي رفع معايب روسازي‌هاي بتني موجود و به منظور ارتقاي کيفيت سطح راه و تأمين سرويس، به صورت روکش آسفالتي بر روي روسازي‌هاي بتني موجود به کار مي‌روند. روسازي‌هاي مرکب (لايه انعطاف پذير بر روي لايه صلب) معمولاً در روسازي‌هاي قديمي ديده مي‌شود. در اين موارد بايد روکشي مانند آسفالت گرم، روکش با دانه‌بندي باز، يا آسفالت پليمري بر روي روسازي‌هاي بتني درزدار (Jointed Plane Concrete Pavement- JPCP) يا روسازي‌هاي بتني مسلح پيوسته (Continuously Reinforced Concrete Pavement- CRCP) اجرا شود.

 

دلايل اجراي روسازي مرکب

از آنجا که تاريخچه روسازي‌هاي مرکب به سال‌‌هاي اخير باز مي‌گردد، فقط برخي کشورها مزاياي چنين طرحي را تجربه کرده‌اند. در حال حاضر، استفاده از روسازي‌هاي مرکب به جاده‌هاي با ترافيک سنگين مانند بزرگراه‌ها و شريان‌هاي اصلي متمرکز شده است. عموماً انتخاب روسازي مرکب تحت تأثير يکي از عوامل زير مي‌باشد:

1- به علت ترکيب يک لايه بتني با يک لايه آسفالتي، ظرفيت باربري زياد و مقاومت در برابر تغيير شکل در اثر عبور زياد وسايل نقليه را در کنار بهبود مشخصات سطح و آسان شدن تعمير و نگهداري روسازي خواهيم داشت؛

2- کم شدن صداي چرخ وسيله نقليه در حرکت روي جاده با بهره‌گيري از ويژگي‌هاي آسفالت متخلخل،

3- اجتناب از تعمير و نگهداري درز آب‌بند در روسازي‌هاي بتني يا به حداقل رساندن آن،

4- کاهش نفوذ آب و در نتيجه بهتر شدن رفتار بلند مدت سازه روسازي،

5- تعمير يا ارتقاي کيفيت سطح رو به زوال روسازي بتني،

6- کاهش هزينه‌هاي اضافي در طول طرح براي مسئولان نگهداري راه و استفاده‌کنندگان.

گاهي اوقات نيز براي مطابقت دادن لايه موجود با لايه جديد مثلاً هنگام تعريض، افزايش تعداد خطوط در مجاورت يک روسازي انعطاف پذير، يا اجراي يک لايه روکش انعطاف پذير بر روي لايه صلبي که هنوز از نظر سازه‌اي سالم است، مي‌توان از روسازي مرکب استفاده کرد.

 

مقاطع روسازي

در صورت استفاده از روکش آسفالتي بر روي روسازي بتني موجود، بخش عمده باربري از طريق لايه بتني انجام مي‌شود. از اين رو مي‌توان براي طراحي لايه بتني از تئوري صفحات استفاده کرد. اگر بتوان فرض نمود که چسبندگي لايه آسفالتي به لايه بتني به طور کامل صورت گرفته است، مي‌توان با در نظر گرفتن مقطع معادل از تئوري صفحات به منظور تعيين تنش خمشي دال بتني بهره جست. در صورتي که محل بار چرخ در نزديکي لبه يا درز (Joint) لايه بتني در نظر گرفته شود، روش تئوري صفحات به تنهايي جوابگو است و اگر بار چرخ در وسط و به دور از لبه‌ها يا درزها وارد شود، مي توان از تئوري لايه‌ها و يا صفحات براي استفاده نمود. روسازي بتني مي‌تواند به صورت بتن غير مسلح درزدار، بتن مسلح درزدار و يا بتن مسلح پيوسته باشد.

علاوه بر انواع فوق، روسازي‌هاي مرکب مي‌توانند شامل روسازي‌هاي آسفالتي با اساس تثبيت شده يا تثبيت نشده نيز باشند. براي روسازي‌هاي آسفالتي با اساس تثبيت نشده، تنش و کرنش بحراني به صورت کششي است و در زير لايه آسفالتي قرار دارد؛ در حالي که در روسازي‌هاي آسفالتي با اساس تثبيت شده موقعيت تنش بحراني در زير لايه اساس در نظر گرفته مي‌شود.

نحوه طراحي روسازي مرکب با توجه به ترکيب لايه‌ها و نوع مقطع متفاوت خواهد بود. معمولاً لايه آسفالتي مستقيماً بر روي اساس بتني اجرا نمي‌شود. يکي از معايب اجراي روکش به اين روش، انتشار ترک‌هاي انعکاسي در لايه آسفالتي است که علت آن وجود درز و ترک در اساس بتني است. شکل (1) دو مقطع متفاوت که در بيشتر کشورها به عنوان مقطع متداول اجرا مي‌گردد را نشان مي‌دهد. در صورتي که مانند مقطع (الف) از يک لايه آسفالتي با دانه‌بندي باز مابين لايه آسفالتي و بتني استفاده گردد، مي‌توان ترک‌هاي انعکاسي را کاهش داد. مقطع (ب) روش متداول ديگري را نشان مي‌دهد که در آن براي جلوگيري از انعکاس ترک‌ها از يک لايه ضخيم مصالح دانه‌بندي شده ميان دو لايه آسفالتي و بتني استفاده شده است. در صورت اجراي اين روش مي‌توان لايه رويه را در دو بخش آسفالت سطحي به ضخامت 40 ميلي‌متر و لايه بيندر به ضخامت 50 ميلي‌متر اجرا نمود.

 

وظيفه رويه انعطاف پذير، عمل کردن به عنوان روکش حرارتي و رطوبتي براي کاهش گراديان حرارتي و رطوبتي در لايه صلب است تا از اين طريق تغيير شکل‌هاي دال بتني (curling and warping) کاهش يابد. به علاوه لايه انعطاف پذير از ساييده شدن لايه صلب در اثر تماس با چرخ خودروها جلوگيري مي‌کند.

 

روسازي صلب بر روي لايه انعطاف پذير

از آنجا که حداقل ضخامت مورد نياز براي لايه صلب 7/0 فوت است، تمامي روسازي‌هاي داراي سطح صلب بر اساس ضوابط و روش‌هاي مربوط به روسازي‌هاي صلب طراحي مي‌شوند. 

 

معايب روسازي‌هاي مرکب

دليل اينکه از روسازي‌هاي مرکب کمتر استفاده مي‌شود اين است که اين روسازي‌ها، ترکيبي از معايب روسازي‌هاي صلب (هزينه اوليه بالاتر) و روسازي‌هاي انعطاف پذير (نياز به نگهداري بيشتر) را دارا هستند.

گاهي از لايه‌هاي انعطاف پذير نازک (روکش‌ها) براي بهبود اصطکاک و کيفيت تردد لايه صلب استفاده مي‌شود. از آنجا که اصطکاک و کيفيت تردد با خراشاندن سطح لايه صلب موجود نيز امکان پذير است، بايد مطالعات اقتصادي انجام گيرد تا مشخص شود که کدام روش کم هزينه‌تر است.

 

خواص روسازي‌هاي مرکب

خواص روسازي‌هاي صلب و انعطاف پذير بايد براي روسازي‌هاي مرکب نيز در نظر گرفته شود. در انتخاب مصالح براي لايه انعطاف پذير بايد دقت شود تا از انتشار ترک‌هاي انعکاسي لايه صلب جلوگيري کرده، همچنين اجراي لايه انعطاف پذير که معمولاً نازک مي‌باشد نيز تسهيل شود.

 

فاکتورهاي عملکردي

لايه‌هاي انعطاف پذيري که بر روي لايه‌هاي صلب اجرا مي‌شوند بايد به نحوي طراحي و از مصالحي ساخته شوند که الزامات زير را برآورده کنند:

1- ترک‌هاي انعکاسي: درزها و ترک‌هاي لايه صلب زيرين نبايد در طي زمان بهره‌برداري بر روي لايه انعطاف پذير اثر بگذارند.

2- همواري: لايه انعطاف پذير بايد طوري طراحي شود که داراي IRI اوليه برابر 63 اينچ در مايل بوده ودر طول زمان بهره‌برداري تا حداکثر IRI برابر با 170 اينچ در مايل نگه‌داشته شود.

3- چسبندگي: اصلي‌ترين عامل در عملکرد و طول عمر لايه انعطاف پذير، وضعيت چسبندگي بين لايه انعطاف پذير و لايه صلب است. در حالت چسبندگي خوب بين لايه انعطاف پذير و لايه صلب، ضخامت لايه انعطاف پذير نقش مهمي در طول عمر آن ايفا نمي‌کند. از اين رو، در کارهاي عملي اگر از نظر سازه‌اي به لايه انعطاف پذير نياز نباشد، حداقل ضخامت مورد نياز براي لايه انعطاف پذير بر اساس مشخصات مصالح از قبيل ساختمان و دانه‌بندي سنگدانه‌ها، نوع بيندر و ... تعيين خواهد شد.

دانلود فایل

مزایای سازه‌های فضاکار

سازه‌های فضايي به‌علت پخش نيرو در جهات مختلف از استحکام توأم با سبکي استثنايي برخوردار مي‌باشند، به نحوي که وزن آنها 35% از سازه‌هاي متداول کمتر است و به‌علت استفاده حداکثر از سيستم پيش‌ساختگي از سرعت ساخت و نصب بيشتري برخوردار مي‌باشند؛ و به‌علت يکپارچگي می‌توان کليه سازه و تاسيسات مربوطه را در تراز زمين سوار کرده و سپس سقف را بالا برده و نصب کرد.

سازه فضايي با گسترش فضاي بازِ بدونِ ستون‌ها مترادف است که اين امر راندمان فضا را بسيار بالا مي‌برد (تا 25%) و اين گسترش در هر دو بعد به ‌راحتي ميسر است.

شکل منتظم سازه‌های فضايي نماي خوش‌آيندي را عرضه مي‌دارد که به لحاظ معماري با ارزش مي‌باشد و از اين روست که بسياري از معماران در سالن‌ها و مراکز اجتماعات و غيره از سقف کاذب استفاده نکرده و خود سازه را به نمايش مي‌گذارند.

سازه‌های فضايي به‌علت تعداد زياد گره‌ها تکيه‌گاه لازم را براي شبکه‌هاي ارتباطي و تأسيساتي و در صورت نياز سقف کاذب تامين کرده و از اين راه موجب صرفه جويي در هزينه کلي ساختمان مي‌شود و همچنين امکان دارد با استفاده از گره‌هاي سازه فضايي چرثقيل يک ريلي را در هر مسير دلخواه نصب کرد.

سازه‌های فضايي به‌علت يکپارچگي در مقابل نيروهاي افقيِ بارهاي اتفاقي از جمله انفجارات و حملات هوايي، از انواع ديگر سازه‌ها بسيار مقاوم‌تر مي‌باشد.

کسب مقبوليت سريعِ سازه‌های فضايي علاوه بر جذابيت و مقاومت بيشتر نسبت به سازه‌های صنعتي، به‌علت اقتصادي بودن ساخت آنها، بطور خلاصه دلايل زير استفاده از اين سازه‌ها را روشن‌تر مي‌سازد.

۱- به‌علت رفتار سه بعدي آنها توزيع تنش در تمام جهات انجام مي‌شود.

۲- درجه نامعيني اين نوع سازه‌ها بالا بوده و معمولاْ خرابي يک يا چند عضو باعث خرابي کل سازه نخواهد شد.

۳- سختي زياد سازه تغيير شکل حداکثر سازه را پايين مي‌آورد.

۴- آزمايش نشان داده که مقاومت آنها در مقابل آتش سوزي از بقيه سازه‌ها بيشتر است.

۵- شبکه‌هاي دولايه‌اي از تعداد واحدهاي مشابه که ممکن است پيش ساخته باشند تشکيل شده که حمل و نصب آنها سريع و آسان مي‌باشد.

۶- توسعه و تکميل اين شبکه‌ها به راحتي انجام مي‌شود و محل تکيه‌گاه‌ها در صورت لزوم مي‌تواند تعويض شود بدون اينکه به پايداري سازه لطمه وارد سازد.

۷- فاصله بين دو شبکه مي‌تواند براي وسائل سرمايي و گرمايي و تأسيسات ديگر ساختمان بکار رود.

۸- در هر شرايط آب و هوايي امکان نصب و ساخت سازه وجود دارد.

۹- تجربه نشان داده که شبکه هاي دو لايه‌اي نيروهاي ديناميکي ناشي از زلزله، انفجار و غيره را بهتر از سيستم‌هاي ديگر تحمل مي‌نمايد، به شرط آنکه ستون‌هاي سازه مقاوم و بادبندي لازم را دارا باشند.

۱۰- شبکه‌هاي دولايه از نظر نماي ظاهري بسيار زيبا هستند و به‌همين دليل از سقف کاذب استفاده نمي‌ شود و حتي در کليساها و سالن‌هاي اجتماعات و غيره، نماي زيباي سازه، خود به ارزش آن مي‌افزايد.

۱۱- شبکه‌هاي دو لايه پيش‌ساخته را مي‌توان در زمان اندک با تعدادي کارگر نيمه ماهر در محل کارگاه ساخت.

۱۲- استفاده در کف ساختمان‌هايي که در مناطق با مقاومت کم زمين بنا مي‌شود: در زمين‌هاي با مقاومت کم احتياج به فونداسيون‌هاي گسترده در زير ساختمان مي‌باشد بدين لحاظ مي‌توان از شبکه‌هاي فضايي در کف ساختمان نيز استفاده کرد که اين مورد داراي مزاياي زير مي‌باشد.

I) توزِيع نيروي ساختمان در سطح زياد و کم کردن فشار وارده به زمين؛

II) جلوگيري از نفوذ رطوبت به کف ساختمان در مناطق مرطوب؛

III) ايجاد فضاي مناسب جهت عبور لوله‌هاي تاسيساتي؛

IV) بعلت تشابه با سقف مي‌تواند از قيمت مناسبي برخوردار باشد.

مزایای سازه‌های فضاکار

سازه‌های فضاکار برای فضاهای کوچک جنبه دکوراتیو دارند که توانایی تداعی یک فضای مدرن را دارا می‌باشند. در سازه‌های متوسط تلفیق زیبایی و رعایت کلیه ضوابط طراحی ایمن را دارا می‌باشند، و برای فضا‌های بزرگ یک ضرورت اجتناب ناپذیر جهت عملی کردن ساخت بنا است. سازه‌های فضاکار در موارد ذیل ایده‌آل هستند:

1- ساختمان‌های بزرگ طبقاتی با کاربری‌های چند منظوره (مثل هتل‌ها و مراکز اداری).

2- ساختمان‌های تجاری و مراکز خرید.

3- ساختمان‌های صنعتی مانند سالن‌های تعمیرات کلی و انبارهای بزرگ.

4- ساختمان‌های اضطراری برای اسکان سریع آسیب دیدگان.

5- ساختمان‌های پایانه، کتابخانه و نمایشگاه.

6- دکل‌های فشار قوی.

7- آشیانه هواپیماها و ....

بطور کلی مشخصه‌های سازه‌های فضاکار عبارتند از:

1- درجه آزادی بسیار بالا؛ این مشخصه باعث می‌شود سازه در برابر ارتعاش و ضربه، مقاومت زیادی داشته باشد؛

2- استفاده بهینه از مصالح؛

3- سرعت در ساخت و نصب؛

4- استفاده از پوشش‌های سبک؛

5- تغییر مکان قائم بسیار کم؛

6- مقاومت بالا درآتش سوزی؛

7- فضای بسیار مناسب برای معماری داخلی: فضای بین لایه بالا و پایین شبکه سازه‌های فضاکار محلی مناسب برای عبور تاسیسات برقی و مکانیکی است و همچنین تاکید این سامانه در عدم استفاده یا حداقل ستون‌های میانی تاثیر بسیار مثبتی در طراحی معماری داخلی دارد؛

8- امکان اجرا در تمام شرایط جوی؛

9- قابلیت تغییر و تحول؛

10- مقاومت در برابر کمانش؛

11- استفاده مناسب از نور.

و مهم‌تر اینکه پیشرفت در این بخش تا حدود زیادی به بیرون آمدن بخشی از ساخت و سازها از عوام زدگیِ موجود می‌شود.

سازه‌های فضاکار

سازه‌های فضایی شکل‌های هندسی منظمی هستند که در کنار یکدیگر تکرار شده و با اتصال مکرر این اجزا شبکه‌ای مستحکم و یکپارچه با ساختاری سه بعدی ایجاد می‌کنند. این اجزا از المان‌های طولی (با مقطع‌های مربعی، دایره ای، مثلثی و ... ) و اتصال‌هایی که هر روز بر انواع آنها افزوده می‌شود تشکیل می‌شوند.

جنس المان‌های طولی متنوع بوده و بسته به نوع مصرف آنها متغیر خواهد بود، ولی معمولاً از انواع پلاستیک و پروفیل، فولاد و آلومینیوم استفاده می‌شود.

به عنوان نمونه‌هایی از این نوع سازه‌ها در ایران، پوشش مرقد مطهر حضرت امام خمینی (ره) و سقف چند غرفه نمایشگاه بین‌المللی تهران را می‌توان نام برد. البته این نوع سازه پدیده خیلی جدیدی نیست، زیرا گراهام بل طرح‌هایی از شبکه‌های منظم هندسی که کاربرد ساختمانی داشته باشد تهیه کرده بود. همچنین آلاچیق‌های عشایر محلی ایران، سبکی مانند این نوع سازه‌ها دارند ولی در دهه 60 میلادی بود که این نوع سازه‌ها به صورت موضوعی بین‌المللی و قابل بحث مطرح شدند‌ به طوری که اولین کنفرانس بین‌المللی سازه‌های فضایی (فضاکار) در سال 1966 در دانشگاه ساری ( Surrey ) انگستان برگزار شد.

دلیل شهرت ناگهانی چه می‌تواند باشد؟ سازه‌های فضایی چه خصوصیاتی دارند که همه کشورها به آن روی آورده‌اند؟

این سوال چند جواب می‌تواند داشته باشد:

1- سازه‌های فضایی از قطعه‌های پیش‌ساخته استاندارد تشکیل می‌یابند که در صورت تولید انبوه، قیمت این قطعات بسیار پایین می‌آید. این قطعات توسط کارگران نیمه ماهر قابل نصب هستند.

2- یکی از مهمترین خصوصیات سازه‌های فضایی، قابلیت پوشش سطح‌های وسیع بدون ایجاد مانع و همچنین قابلیت پوشانیدن دهانه‌های بسیار بلند است که برای استفاده در امر ساختن استادیوم‌های ورزشی، سالن‌های چند منظوره، آشیانه‌های هوایی، سقف استخرها و ... ایده آل است.

3- سادگی ولی در عین حال زیبایی ظاهری این سازه‌ها توجه بسیاری از مهندسین معمار را به خود جلب کرده، به طوری که قبل از مهندسین ساختمان، این آرشیتکت‌ها بودند که به این نوع سازه روی آوردند و تنوع بسیار وسیع آن، که به ویژه با پیشرفت علم کامپیوتر و ایجاد برنامه گرافیکی جدیدی بر آن افزوده شده، قدرت خلاقیت بسیار زیادی به طراح می‌بخشد.

4- دانشمندان پس از آزمایش‌های زیاد، به مقاومت بسیار زیاد انواع مختلف سازه‌های فضایی در مقابل بارگذاری‌های سنگین متمرکز یا نامتقارن پی برده‌اند. سازه‌های فضایی دارای آنچنان نیروی پایداری و مقاومت نهایی هستند که سازه را قادر به تحمل بارگذاری موضعی بیش از حد می‌کند. تجربه نشان می‌دهد که انواع ویژه ای از شبکه‌های فضایی حتی در صورت صدمه دیدن، به صورت ناگهانی فرو نمی‌ریزند و این ویژگی، در صورت بروز حریق و انفجار اهمیت بیشتری دارد.

همچنین استحکام این قاب‌های فضایی، امکان جابجایی بعضی از ستون‌ها را بدون ایجاد نقص ساختمانی بوجود می‌آورد.

5- با پیشرفت فن‌آوری، مهندسین و طراحان انواع جدیدی از اتصال‌های ارزان قیمت را اختراع کرده‌اند که اتصال چند قطعه را در فضا توسط کارگران نیمه ماهر بدون هیچ مشکلی ممکن می‌سازد.

6- از آنجا که سازه‌های فضایی از نظر استاتیکی نامعین هستند بنابراین تحلیل دستی آنها با استفاده از روش‌های دقیق، کار بسیار دشواری است. این امر یکی از دلایل معوق ماندن طرح‌های سازه‌های فضایی در گذشته بوده است، ولی امروزه با استفاده از کامپیوترهای الکترونیکی و روش‌های ریاضی نوین، امر تحلیل سازه بسیار سریع‌تر و دقیق‌تر از گذشته صورت می‌گیرد. همچنین استفاده از روش‌های نوین طراحی بهینه سازه با حداقل مصالح را امکان پذیر می‌سازد و سازه، دست بالا طراحی نمی‌شود.

از آغاز پیدایش سازه‌های فضایی اَشکال بسیار گوناگونی به انواع آن افزوده شده که دارای طبقه بندی جامع زیر است:

1- داربست‌های اسکلتی ( Skeleton Frameworks )

2- سیستم‌های پوسته تحت تنش ( Stressed Skin Systems )

3-سازه‌های معلق ( Suspended Structures )

4- سازه‌های هوای فشرده ( Pneumatic Structures )

در انواع این سازه‌ها، اتصال‌های مختلف که در طی مدت زمان طولانی تکمیل شده‌اند به کار گرفته می‌شوند و اکثر آنها شکل ظاهری بسیار ساده‌ای دارند. با استفاده از این اتصال‌ها امکان ساختن این سازه‌ها به صورت دو و یا چند لایه به وجود می‌آید و با استفاده از قطعات پیش ساخته می‌توان سازه‌های عظیمی را با هزینه کم و به آسانی ایجاد کرد.

یک نمونه از سیستم‌های موفق، سیستم گوی و لوله ( mero ) است که اتصال‌هایش گوی‌هایی با 18 سوراخ است که از جهات مختلف عضو می‌پذیرد و قدرت عمل زیادی را به طراح و سازنده می‌بخشد. یک نمونه جالب از سازه‌های دو لایه، ساختمان نمایشگاه واقع در سائوپولو برزیل است که محوطه‌ای به مساحت 260 در 260 متر مربع را با تکیه بر 25 ستون و با استفاده از 48000 عضو لوله‌ای آلومینیومی پوشش می‌دهد. نمونه جالب دیگری از کاربرد سازه‌های فضاکار قابل جداشدن، پارکینگ هیترو لندن است. این پارکینگ قابلیت تحمل 325 اتومبیل را داشته و استفاده از آن بسیار اقتصادی است. این نمونه، تصور اکثر افراد را مبنی بر اینکه شبکه‌های فضایی فقط برای مسقف کردن محوطه بکار می‌روند باطل می‌سازد. نمونه دیگر، آشیانه هواپیما در لندن است که دهانه‌ای به طول 138 متر دارد. این سقف باید لوازمی به وزن حدود 700 تن را تحمل کند که 300 تن آن متحرک و شامل چندین دستگاه جرثقیل است که امکان تعمیرات و نگهداری هواپیما را به سهولت فراهم می‌آورد.

استاد

به عنوان اولین مطلب و برای تقدیر از استاد بزرگوارم آقای دکتر کشاورز، آدرس وبسایت شخصی دکتر کشاورز رو می ذارم.

www.keshavarz.org

دکتر کشاورز یکی از بهترین اساتید دانشگاه خلیج فارس هستند که اتفاقاً کارشناسی مهندسی عمران رو هم از دانشگاه خلیج فارس گرفتن.

شروع

امروز این وبلاگ رو ساختم. می خوام درباره مهندسی عمران بنویسم. یا شاید مطالب بی ربطِ دیگه. به کمکتون نیاز دارم.

...

In the name of master of prosperity ...